mei 3

Eva getuigt: “PCOS heeft me de kans gegeven om mezelf beter te leren kennen”.

0  comments

PCOS, vier onsamenhangende letters waar ik nog nooit van gehoord had. En toch was ik opgelucht dat ze werden uitgesproken. Eindelijk had het een naam. Al jaren had ik het gevoel dat er iets niet klopte (vrouwelijke intuïtie is a thing!). Achteraf bekeken was mijn situatie ook nog eens het schoolvoorbeeld van hoe de medische wereld er maar al te vaak mee omgaat. Op mijn vijftiende leefde mijn menstruatiecyclus z’n eigen leventje: eenmaal de kop opsteken en dan maanden weer verdwijnen, steeds opnieuw en opnieuw. Onregelmatigheid was een understatement. De anticonceptiepil werd voorgeschreven, symptomen werden aangepakt. Maar de oorzaak van mijn klachten werd vergeten.

In 2018 stopte ik na twaalf jaar met de pil en voelde ik meteen weer dat er iets niet klopte. Goudlokjesgewijs passeerde ik drie gynaecologen. De eerste gynaecoloog vond me te mager. Er was geen sprake van overgewicht, wat een (onterecht) noodzakelijk iets was voor vruchtbaarheidsproblemen, dus stuurde ze me wandelen. De tweede gynaecoloog snapte mijn zorgen, en deed ook effectief een onderzoek. De resultaten wezen echter niet op iets problematisch. Pas bij de derde gynaecoloog vond ik begrip, nog meer onderzoeken, een toekomstperspectief én een diagnose: polycysteus ovarium syndroom. Poly-watte?!

Alles bij elkaar duurde het ongeveer een jaar vooraleer er eindelijk een diagnose was. Een jaar waarin ook onze kinderwens steeds meer op de voorgrond kwam. Bij de diagnose werd dan ook duidelijk waarom het na al die maanden nog steeds niet gelukt was. De vraag was niet óf we zwanger zouden worden, de vraag was wel wánneer. De opties werden op tafel gegooid: cyclusmonitoring, IUI, IVF,… Ook hier weer begrippen die ik wel kende, maar steeds een ver-van-ons-bed-show (pun intended) waren.

Het werd al snel duidelijk dat ons traject zich niet alleen beperkte tot het medische aspect. Het heeft op zo veel meer levensdomeinen een invloed: relationeel (hallo, vrijen op afspraak – Timed Intercourse om het in PCOS-termen te zeggen), emotioneel (elke maand opnieuw  het testen van onze veerkracht – Rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan), financieel (de apotheker kent ondertussen mijn naam al) en ook professioneel (onze bazen zijn vaak íéts te goed op de hoogte van ons traject).

Dr. Google was lange tijd mijn beste vriend. Duizenden adviezen over hoe je jouw PCOS het beste aanpakt. Na een tijdje zag ik door de bomen het bos niet meer, met als gevolg dat er momenten van moedeloosheid volgden. Het geloof in mezelf stond op een laag pitje. Maar soms laat dr. Google zich ook van zijn beste kant zien. Als bij toeval kwam ik bij een online traject uit: PCOS De Baas!. Exact wat ik nodig had op dat moment. Persoonlijk advies op maat gegeven door een diëtist én kinderwensconsulent op vlak van voeding, beweging, leefstijlpatronen,… Kennis over PCOS, leren hoe je lijf in elkaar zit. Op enkele weken tijd heb ik mijn lichaam beter leren kennen dan in de voorbije 29 jaar. Jezelf graag leren zien. Investeren in het geloof in jezelf. Leren omgaan met teleurstellingen, delen met lotgenoten. Na enkele maanden durf ik oprecht zeggen dat ik gelukkig ben, dat ik minder bezig ben met ‘wat als’-vragen. PCOS heeft me de kans gegeven om mezelf beter te leren kennen en ook mezelf graag te leren zien, ook hier met vallen en opstaan. Zonder PCOS was mijn focus nog steeds bij de wereld rondom mij geweest. PCOS heeft me met zachte aandrang ertoe verplicht om stil te staan bij mijn lijf en mijn leven.

1 op 10 vrouwen heeft PCOS. Een gigantisch aantal, en toch had ik nog nooit van die vier letters gehoord. “Wij waren zwanger van de eerste keer”, “We wilden een zomerbaby, dus dat hebben we getimed”, “Loslaten, dan lukt het wel”, “Je moet het meer visualiseren”, “Je hebt tenminste nu nog een goede nachtrust”. Allemaal uitspraken die me de kast opjagen. Het lijkt alsof zwanger worden bij iedereen een eitje is. Wel, surprise, dat is het niet. Over de moeilijkheden en struggles wordt amper gepraat, en ook dat vind ik zelf nog bijzonder moeilijk. Enerzijds wil ik het van de daken schreeuwen dat PCOS bestaat, mensen ervan bewust maken dat niet iedereen vlot zwanger raakt, om welke reden dan ook. Anderzijds beschouw ik het als een logisch deel van mezelf. Ik vergelijk het vaak met een schoenmaat. Iedereen heeft een schoenmaat, maar we lopen niet de godganse dag te verkondigen wat onze schoenmaat is.

Ondertussen zaten we reeds anderhalf jaar in een fertiliteitstraject. Eerst cyclusmonitoring, daarna IUI. Ons geduld werd stevig op de proef gesteld en er kwamen reeds enkele serieuze tegenslagen op ons pad. Begin 2021 beslisten we even de pauzeknop in te duwen, we voelden allebei dat de stress van het traject ons te veel werd. We wilden even uit de medische mallemolen, maar alles wat ik geleerd had bij PCOS de Baas bleef ik trouw toepassen. Gewoon omdat ik me er ook beter door voelde. En dan opeens, had ik een positieve zwangerschapstest in handen. We konden het niet geloven, Zwanger?! Zonder IUI, zonder hormoontherapie,… Het bewijst dat stress een grote invloed heeft op fertiliteit! We zijn ondertussen bijna 20 weken zwanger.

En ja, de PCOS zal er altijd zijn, maar ik heb geleerd dat die er ook mag zijn. Dat die PCOS mij net een sterker persoon maakt, net door soms zachter te zijn voor mezelf. Een zachte kracht.


Tags


You may also like

Laat een bericht na.

Your email address will not be published. Required fields are marked

{"email":"Email address invalid","url":"Website address invalid","required":"Required field missing"}

Neem contact op!